مناجات
انسان همیشه نیازمند مناجات هست، اگه نفهمه، اگه نتونه، اگه نشناسه این سلاح مناجات رو با همراه چاشنی اشک چیزی مونده که از دست نداده باشه؟
همیشه دوست داشتم بلد باشم خودم با خدا، با امام عصر مناجات کنم اما این زبان از ساخت جملات مناجات وار عاجز است و اما خوش به حال و صدها خوش به حال کسی که می تونه ناله و فغان سر بده و به زیبایی با مبدا به مناجات بپردازه. در دل شب، در یه گوشه، در تنهایی، در بی کسی، وقتی که می فهمی دنیا فقط از دو چیز ساخته شده یکی تو یکی او. خیلی دوست دارم خدایا مثل این مناجات کوتاه که در اینجا گذاشتم باهات حرف بزنم، دوست ندارم همین طور بگم خدا، بگم رب، بگم رحمان، بگم ساترالعیوب
بازتاب
بازتاب URL برای این نوشته:
http://blog.bioemm.com/1390/11/12/%d9%85%d9%86%d8%a7%d8%ac%d8%a7%d8%aa/trackback/
« اگه مردی بزن… | پایان ترم سوم »